Φέτος βίωσα πιο έντονα παρά ποτέ την απώλεια. Ημέρα της γιορτής μου χωρίς τον σύντροφο μιας ζωής, χωρίς κοντινά μου πρόσωπα (φίλο και ξάδελφο) συνεορτάζοντες. Εποχές περασμένες που τα σπίτια άνοιγαν να υποδεχτούν φίλους και συγγενείς κι η γιορτή γινόταν πανηγύρι.
Οι αναμνήσεις κατακλυσμιαίες σαν τη βροχή που πέφτει την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες… αλλά ας επανέλθω στη χτεσινή μέρα της γιορτής μου.
Ξημέρωσε κι εγώ ήμουν μόνη… Σηκώθηκα ξέροντας ότι δεν θ’ ακούσω “Χρόνια Πολλά” απ’ τον μεγάλο απόντα του σπιτιού… Άνοιξα την μπαλκονόπορτα νωρίς το πρωί ν’ αντικρύσω τη φύση και τότε απ’ τα δέντρα απέναντι ένας μεγάλος πράσινος παπαγάλος μ’ ένα δυνατό κράξιμο φτερούγισε προς το μέρος μου κι έστριψε μακριά μου ξανά ακολουθούμενος απ’ ένα δεύτερο, πιθανά το ταίρι του.
Ασυναίσθητα ψιθύρισα “ευχαριστώ” ατενίζοντας τον ουρανό με νόημα. Μετά ετοιμάστηκα να πάω στην Παναγίτσα (Ραφήνας)…
Ήταν μια περίεργη μέρα η χτεσινή, απ’ την ανατολή πρόβαλε ασθενικός ο ήλιος, δυτικά ο ουρανός κατάμαυρος προμήνυε βροχή, αλλά επικρατούσε σχετική ζέστη, άρα δεν υπήρχε ανάγκη για πανωφόρι, ένα μάλλινο φουστανάκι ήταν αρκετό. Περπατώντας προς το εκκλησάκι έλαβα το πρώτο τηλεφώνημα ευχών απ’ τη γειτονοπούλα μου που περιμένει το πρώτο της παιδάκι, κάνοντας καλή αρχή σε ότι επρόκειτο ν’ ακολουθήσει.
Μετά την απόλυση ξεκίνησα την πεζοπορία επιστροφής στο σπίτι, αναρωτώμενη αν θα άρχιζε βροχή.
Περνώντας απ’ το ανθοπωλείο της Κατερίνας την καλημέρισα… «Καλέ τι ομορφιές είναι αυτές;» μου είπε γελώντας «Ε καλά σήμερα είπα να ντυθώ κατάλληλα λόγω γιορτής» απάντησα και χάθηκα στην αγκαλιά της Κατερίνας που φώναζε «πωπω το ξέχασα Χρόνια Πολλά Αγγελική μου» και ματς-μουτς φιλιά.
Μόλις με άφησε άνοιξε το ψυγείο των λουλουδιών, πήρε μια όμορφη σύνθεση από ηλίανθους (απ’ αυτές τις φανταστικές που φτιάχνει) και μου τη δώρισε με το πελώριο χαμόγελο που κοσμεί πάντα το πρόσωπό της.
Ήταν κάτι που με εξέπληξε «Βρε Κατερίνα τι κάνεις;» ρώτησα «Απλά σου κάνω δώρο για τη γιορτή σου» απάντησε «Ομολογώ ότι δεν περίμενα δώρο σήμερα» της είπα ευχαριστώντας την.
Έτσι ξεκίνησε μια πολύ ιδιαίτερη μέρα για μένα με την πλημμυρίδα ευχών, τηλεφωνικών κλήσεων, μηνυμάτων, διαδικτυακών ευχών και προσωπικών όταν αργά το απόγευμα παραβρέθηκα σε μια φιλολογική συζήτηση περί τέχνης και τεχνών, σε φιλική συνάντηση.
Σας ευχαριστώ μέσα απ’ την ψυχή μου, όλες και όλους εσάς που μετατρέψατε την ονομαστική μου εορτή από μέρα αναμνήσεων, σε μια καταιγίδα ευτυχίας, συντροφικότητας, ζεστασιάς κι εκτίμησης που μ’ έπνιξε σ’ ένα πέλαγο πίστης για τη ζωή που βρίσκεται μπροστά!
