Αν τα παιδιά σου είναι απασχολημένα ζώντας τη ζωή τους… εσύ ζεις τη δική σου;
Πρόσφατα έγινα 76. Δεν έγινε κανένα πάρτι. Ούτε είχα τούρτα. Κανείς δεν μαζεύτηκε γύρω μου να γιορτάζει μαζί μου, να μου ευχηθεί. Κάθισα στο μικρό τραπέζι της κουζίνας μου, με ένα φλιτζάνι ήδη κρύο καφέ στα χέρια μου και κοίταξα έξω από το παράθυρο. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, επέτρεψα στον εαυτό μου να ψιθυρίσει μια αλήθεια που κουβαλούσα μαζί μου για χρόνια.
Το να γερνάς δεν συμβαίνει ξαφνικά. Δεν δίνει καμία προειδοποίηση. Σέρνεται αργά. Αρχίζει η ακαμψία των γονάτων σου. Το τηλέφωνο σου μένει όλο και πιο πολύ σιωπηλό. Όταν φτάνει αυτή η στιγμή καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος συνεχίζει να προχωράει μπροστά, αλλά δεν σε περιμένει πια.
Εκείνο το πρωί, αντί να λυπηθώ τον εαυτό μου, αποφάσισα κάτι σημαντικό:
Αυτό δεν είναι το τέλος. Είναι ένα νέο κεφάλαιο. Και αξίζει ειλικρίνεια. Ιδού οι αλήθειες που έχω μάθει. Αυτές που σε πονάνε λίγο όταν τις αντιμετωπίζεις.
Πρώτη αλήθεια:
Τα παιδιά μου δεν μπορούν να είναι μαζί μου σε όλη μου τη ζωή. Τα αγαπώ. Ξέρω ότι με αγαπούν. Αλλά είναι απασχολημένα κουβαλώντας τις δικές τους καθημερινές ευθύνες, τις δικές τους οικογένειες, τις δικές τους ανησυχίες. Πολλά απογεύματα, τα πέρασα περιμένοντας δίπλα στο τηλέφωνο, σκεπτόμενη: ίσως σήμερα…Τότε μέσα στη σιωπή κατάλαβα κάτι ουσιαστικό: Η μοναξιά μου δεν είναι δική τους ευθύνη. Είναι στο χέρι μου να τη φροντίσω.
Δεύτερη αλήθεια:
Η υγεία δεν είναι πλέον αυτονόητη, ούτε αυτόματη. Όταν ήμουν μικρή, το σώμα μου ήταν απλώς ένα μέρος που ζούσα. Σήμερα, είναι κάτι που πρέπει να ακούω, να σέβομαι και να προστατεύω. Κάθε πόνος έχει ένα μήνυμα. Κάθε ραντεβού με γιατρό, μου υπενθυμίζει ότι το αύριο δεν είναι ποτέ εγγυημένο. Η φροντίδα του εαυτού μου δεν έχει πλέον να κάνει με τη ματαιοδοξία, αλλά για με την επιβίωση.
Τρίτη αλήθεια:
Κανείς δεν έρχεται να με σώσει. Για πολύ καιρό, πίστευα ότι η αγάπη θα ήταν πάντα εκεί για να με κρατήσει. Σήμερα, ξέρω ότι ακόμη και οι μικρές οικονομίες αντιπροσωπεύουν κάτι πολύτιμο: Ελευθερία. Επιλογή. Αξιοπρέπεια.
Μόλις αποδέχτηκα αυτές τις αλήθειες, έθεσα κανόνες για τον εαυτό μου. Ήπιους… αλλά σταθερούς.
Σκέφτομαι το μέλλον μου πάνω από όλα. Μου αξίζει ηρεμία και όχι άγχος. Αντιμετωπίζω το σώμα μου σαν φίλο και όχι σαν εχθρό. Περπατώ, ακόμα και όταν δεν έχω όρεξη. Πίνω περισσότερο νερό. Χτίζω τη δική μου χαρά, αντί να την περιμένω από τους άλλους.
Αν έχω όρεξη να πάω κάπου, πηγαίνω. Αν θέλω να μάθω κάτι καινούργιο, προσπαθώ. Αρνούμαι να παραδοθώ στη λέξη «παλιό». Έχω μάθει ότι η δύναμη έλκει, ενώ τα παράπονα απωθούν. Έχω αφήσει στην άκρη τις τύψεις. Απαιτούν υπερβολική ενέργεια και δεν έχω πλέον αυτή την πολυτέλεια. Προστατεύω σθεναρά την ηρεμία μου. Δεν αξίζει κάθε μάχη τη συμμετοχή μου. Και κάθε μέρα, μαθαίνω κάτι νέο, όσο μικρό κι αν είναι, γιατί η περιέργεια κρατάει το μυαλό ζωντανό όταν οι άλλοι περιμένουν ότι θα αδρανήσει.
Σήμερα κοίταξα την αντανάκλαση μου στο καθρέφτη και ψιθύρισα: “Είσαι ακόμα σημαντική.“ Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό…το πίστεψα!
Στα 76 μου, ξέρω πια ότι υπάρχουν δύο επιλογές: Να χαθείς ήσυχα και αργά στα βάθη της ζωής σου. Ή να προχωρήσεις, να μάθεις περισσότερα, να επιλέξεις περισσότερα. Έτσι επιλέγω το φως και τη χαρά της ζωής. Μπορεί να έχω μεγαλώσει, αλλά δεν έχω τελειώσει. Ούτε καν το τέλος είναι κοντά.
Πηγή: Τα συρτάρια της ζωής
